EMCC Global właśnie opublikował „#Supervision Information Document”.

Oto kilka podstawowych informacji, a do całego dokumentu odsyłam na stronę EMCC Global

• Superwizja to przede wszystkim rozmowa odnosząca się do praktyki coacha, która stwarza możliwość zastanowienia się nad nią głębiej.
• To chwila refleksji, która pozwala lepiej zrozumieć to, co się dzieje w pracy z klientami – w relacji z nimi, w nich samych i dookoła nich, jak i w nas – możemy zobaczyć powiązania, zależności, ograniczenia. Rozpoznać obrazek większy niż to, co jesteśmy w stanie uchwycić podczas dynamicznej sesji z klientem w „tu i teraz”.
• Superwizja jako spotkanie coacha/mentora i superwizora charakteryzuje się szacunkiem, bezpieczeństwem emocjonalnym dla praktyka i otwartością na wszystko, co może się pojawić w rozmowie i zasługuje na zauważenie.
• Superwizja dotyczyć może zarówno pracy z klientami, jak i rozwoju coacha/mentora, i jego dobrostanu.

Są trzy zasadnicze cele superwizji:

•  Zapewnić odpowiednie standardy profesji
• Moderować rozwój praktyki zawodowej
• Udzielić wsparcia dobrostanu coacha/mentora.

Superwizja odbywać się może na trzy sposoby:

1. Superwizja indywidualna: W tym procesie praktykujący superwizor spotyka się z superwizowanym indywidualnie. W procesie akredytacji, np. Globalnej Akredytacji Indywidualnej, EMCC Global wymaga od kandydatów odbycia superwizji indywidualnej.

2. Superwizja grupowa: Superwizja grupowa ma miejsce, gdy w sesji uczestniczy więcej niż jeden coach/mentor, a prowadzi ją wykwalifikowany superwizor. Ten proces ma strukturę i zasady prowadzenia. Oparty jest na współpracy, wymienia perspektyw i refleksji proces. Praktycy prezentują swoją pracę superwizorowi i kolegom po fachu, aby się uczyć, otrzymywać wsparcie oraz dbać standardy zawodowe. Inteligencja zbiorowa i wielość perspektyw są unikalną wartością superwizji grupowej.

3. „Superwizja koleżeńska”: Praktycy mogą regularnie spotykać się, aby wspierać się nawzajem. Proces ten nie jest formalnie prowadzony przez wykwalifikowanego superwizora. Ten rodzaj wsparcia jest najskuteczniejszy, gdy przynajmniej niektórzy uczestnicy posiadają akredytację i przeszli szkolenie w zakresie umiejętności superwizyjnych.

Regularna superwizja jest wymagana w przypadku coachów i mentorów akredytowanych zarówno, aby akredytację otrzymać, jak i utrzymać.

Na koniec dodam, że to nie kursy czy studia podyplomowe z coachingu czynią kogoś coachem. One go tylko przygotowują do zawodu i umożliwiają start. Coachem czy mentorem staje się dopiero ktoś, kto zawód wykonuje i poddaje superwizji.